Het Verhalenmeisje

Een van mijn leraren, Roi Gal’or, ligt al een maand in het ziekenhuis. Twee jaar geleden heeft hij een hartoperatie ondergaan en bij controle bleek dat niet alles goed zit, waardoor hij nu weer in het ziekenhuis ligt. Hij kan elk moment opgeroepen worden voor een tweede operatie.

Vanochtend was er een healingssessie voor Roi in het dorp. Ik was hierbij niet aanwezig maar net kwam een van mijn klasgenoten die wel aanwezig was de keuken in met het nieuws dat Roi en zijn geliefde Naama om 3 uur vanmiddag zullen gaan trouwen! Fantastisch nieuws!

Dus alsjeblieft, denk om 3 uur (4 uur Nederlandse tijd) eventjes aan Roi en Naama die in het huwelijk zullen treden!

Filed under: Uncategorized on October 18th, 2009 | 1 Comment »

Ik ben in Engeland, en het gaat hier goed, het is echt een ontzettend mooie plek! De school bestaat uit meerdere gebouwtjes: een gebouw met eetzalen, bibliotheken, een theeruimte en een “common room”, een huiskamer waar iedereen kan zitten en spelletjes spelen of de krant lezen. En er is een gebouw met twee klaslokalen, computerzaaltjes, de receptie, wat kantoren en een grote zaal met een podium. Verder zijn er gebouwen voor dansen, een studio waarin wordt getekend, een voor hout en steenbewerking, een gebouw voor “Biodynamic Farming” voor de opleiding waarin je wordt opgeleid tot ecologisch verantwoorde boer en natuurlijk de studentenhuizen en huizen van de leraren. De plek is ontzettend mooi met een grote tuin, heel veel groen, veel mooie beelden en schilderijen, bomen, planten, bloemen…. noem maar op.

De omgeving is ook heel erg mooi. Het is hier bergachtig, iets wat ik ontzettend fijn vind omdat Nederland zo plat is. Er zijn heel veel weilanden en bossen… heel erg mooi. En omdat het Engeland is en het veel regent, blijft alles groen!

Mijn kamertje is heel fijn, gezellig! Ik heb een paar dingetjes meegenomen om het hier wat aan te kleden en het is echt fijn om mijn kamer in te lopen. Dan voel ik me: “Aaah, knus!” We hebben een gezamenlijke keuken en de mensen hier zijn heel erg lief. Het voelt alsof we allemaal familie zijn !

Er zijn mensen uit heel veel landen: 20% is Engels, 30% is Europees en de rest komt vanuit alle andere landen. Er zijn twee andere Nederlanders die mijn opleiding volgen!!!

Afgelopen week hadden we introductieweek, toen ik aankwam ging ik ergens zitten en werd meteen benaderd. “Jij bent Wiske he?”, dat was zo’n verrassing!! Het bleek mijn contactpersoon te zijn met wie ik al een aantal keren had gemaild, ze herkende me van mijn foto. Dus na wat administratieve bezigheden werd ik naar mijn kamer gebracht en hing er een heel mooi naamplaatje op mijn deur! Het bed was al opgemaakt en alles was heel mooi, schoon en netjes en ik voelde me meteen thuis. En ik heb een fantastisch uitzicht!!!

Het eten hier is trouwens fantastisch: lunches zijn inbegrepen in het schoolgeld. En het smaakt echt geweldig. Vegetarisch eten. Veel groentes, salades, brood. So far so good. Verder moeten we ons eten zelf verzorgen maar dat is niet zo erg: er is een boerderij op loopafstand die veel biologische producten verkoopt en als je nog iets verder loopt kom je in het dorpje Forest Row. Het is niet heel erg dichtbij maar de wandeling is mooi en ik heb al drie verschillende paden ontdekt.

Deze week hebben we veel over het leven in een community gepraat. En alles wat daar omheen gebeurd. Zoals huishoudelijke taken. Een vrouw, Linda Thomas, is professioneel schoonmaakster en heeft een inspirerend college gehouden over schoonmaken. Ze heeft een kijk op schoonmaken waar iedereen een voorbeeld aan mag nemen. Ze zegt dat als je in een vieze ruimte leeft, de kans groter is dat kinderen stout gedrag gaan vertonen dan als de ruimte goed wordt verzorgd. En dat je respect moet hebben voor de plek waar je verblijft omdat er anders elementale wezens komen die slechte vibraties afgeven die je er NIET wilt hebben. Ook vertelde ze ons over een plek waar jongens wonen die delinquent gedrag vertonen. Het was er zo ontzettend vies, en ze was gevraagd het schoon te maken. Ze zei dat ze het zou doen als ze het samen met de jongens mocht doen. Zo gezegd zo gedaan en de volgende zaterdag begon ze met vijf jongens. Deze jongens vonden het schoonmaken zo leuk en inspirerend dat eentje zelfs zijn bed uit elkaar haalde om alles schoon te maken. De week erop zou ze met andere jongens schoon gaan maken en hadden de vijf jongens van hun zakgeld verf gekocht en een muur beschilderd met bergen, een huisje met paarse gordijnen en een roze deur, schapen, mensen… een heel puur beeld. Het schoonmaken had in deze delinquente jongens een behoefte voor schoonheid aangewakkerd. Heel erg inspirerend, ik denk dat iedereen een traantje wegpinkte.

Gisteren hebben we gebarbecued op de boerderij en daarna heb ik in Forest Row gewinkeld. Daar heb ik een oud-student van de Biodynamics course ontmoet waarmee ik koffie heb gedronken (samen met nog twee meisjes). Dat was leuk! Iedereen is erg spontaan, vrolijk en open. Het is echt een unieke omgeving. ’s Avonds hadden we een bonte avond, dat was gezellig. We hebben een Keltische dans gedaan en veel acts gezien. Ik heb een verhaal voorgelezen en een improvisatieact gedaan met drie vrijwilligers. Het was erg grappig en een groot succes.

Vandaag heb ik weinig gedaan (en nog langzaam ook). Veel gepraat en gehaakt. Inzichten opgedaan. Het was fijn.

En morgen…. begint mijn opleiding!! Om 8:30 uur! Dus ga ik nu slapen!

Filed under: Uncategorized on September 20th, 2009 | 1 Comment »

Op 15 september vertrek ik met de bus in de richting van Engeland! In het plaatsje Forest Row in East Sussex (uurtje met de trein vanuit Londen) staat het Emerson College. Een school die een opleiding in Storytelling aanbiedt. Waarvoor ik aangenomen ben!!!!

Uiteraard kijk ik erg uit naar mijn bezoek daar, zeker toen ik de foto’s van de school zag die ik besloot te bekijken toen ik hoorde dat ik was aangenomen. Een tip om ook te doen, het zijn mooie foto’s.

Campus Tour
Student Life

Het lijkt me een erg fijne plek, ik krijg er een goed gevoel bij. Volgens mij heeft de school een gigantisch stuk grond… ik kan niet wachten om er rond te gaan lopen, foto’s te maken en dingetjes te zoeken die ik in mijn schatkist kan stoppen.

De opleiding zelf is natuurlijk waarvoor ik erheen ga… gedurende 3 maanden ga ik mezelf de kunst van het vertellen eigen maken. Ik weet niet zo goed wat ik kan verwachten maar mijn gevoel zegt me dat het wel goed zit. Zoals mijn gevoel me ook vertelde dat als ik deze opleiding niet ga doen, ik erg ongelukkig ga worden. Maar – het is gelukt, ik heb genoeg geld bij elkaar kunnen krijgen om de opleiding te kunnen betalen EN ik ben aangenomen – dus dat komt ook wel goed.

Naast de opleiding heb ik een paar doelen voor mezelf gesteld:

1. Alle verhalen uit Angela Carter’s book of Fairy Tales lezen en hieruit een top 10 maken die ik in mijn repertoire opneem.
2. Het boek “De Ontembare Vrouw” van Clarissa Pincola Estes uitlezen en de belangrijkste stukken opschrijven.
3. Mijn tekenblokje voltekenen.
4. Leren breien.
5. Hutspot maken voor mijn medestudenten.

En bij terugkomst uit Engeland wil ik een verhalenbundeltje gaan schrijven en illustreren waarin ik een aantal oude verhaaltjes/schrijfsels opneem naast een aantal nieuwe verhalen!

Ook heb ik nog een speciaal doel voor wanneer ik terug ben uit Engeland, maar dit houd ik nog eventjes geheim… hierover volgt vanzelf een post!

Dat was het weer lieve mensen!

Knuf,

Wiske

Filed under: Inspiratie, Voortgang, storytelling on September 3rd, 2009 | 1 Comment »

Filed under: Dromen, Oefening, verhalen on July 13th, 2009 | 2 Comments »

Vanochtend liep ik richting school en besloot langs de groentewinkel te lopen voor een appel. Dus zocht ik een mooie rode, sappige appel uit en vroeg de groenteboer of hij hem kon afspoelen. Toen hij terug kwam, zei hij:

“Ik kreeg net zo’n beeld in mijn hoofd van Sneeuwwitje die stikt in een appel.”

Dus antwoordde ik:

“Nou, dat ben ik niet van plan hoor!”

Toen moesten we allebei lachen en toen ik de winkel uit liep, schreeuwde hij me nog achterna:

“Voorzichtig he!”

Een mooie manier om de ochtend te beginnen, maakte me helemaal vrolijk.

Filed under: Inspiratie, leuk on July 1st, 2009 | No Comments »

Dit is het resultaat dat je krijgt als je deze hele blog door Wordle heen gooit! Mooi he?

Filed under: Inspiratie, Voortgang on June 26th, 2009 | No Comments »

Hoewel het mij al een tijdje bezig houdt, heb ik nog nooit een post geschreven over mijn droom. In een enkele blogpost heb ik het even kort genoemd, maar nooit uitvoerig beschreven.

In een van mijn eerste posts schreef ik over het boek “Angela Carter’s Book of Fairy Tales”, een schitterend boek met daarin vele oude sprookjes. Één van de redenen dat dit boek zo geniaal is, is dat er vroege versies van bekende sprookjes in staan. Een voorbeeld is Assepoester. In dit boek kwam ik de oma van dit verhaal tegen: ‘Mossycoat’. Het wonderbaarlijke hieraan is dat hoewel het onmiskenbaar een eerdere versie van Assepoester is, er ook een heleboel aspecten inzitten die totaal anders zijn. Zo had ze geen gemene stiefmoeder, geen petemoei die haar mooie jurken geeft en geen pompoenkoets. Wel had ze een magische cape en drie mooie jurken. Ze werkte in de keuken van het paleis van de Prins, waar ze werd geslagen door de andere dienstmeisjes die jaloers waren op haar functie. Tijdens het bal dat de Prins geeft doet ze haar mooie jurken aan en tovert ze zichzelf naar de balzaal toe. De prins wordt hevig verliefd en vraagt zich af waarom dit meisje hem toch zo bekend voor komt. Wel is er het welbekende schoentje, dit keer niet van glas, maar het principe blijft hetzelfde: Alle meisjes van het hele land behalve Mossycoat hebben het schoentje geprobeerd maar geen van hen past het, tot Mossycoat het probeert waarna hij haar meteen herkent.

Wat zo leuk is hieraan is dat je duidelijk kan zien dat het verhaal door de eeuwen heen is gegroeid. Toen er lang geleden nog geen tot weinig mensen waren die konden schrijven werden verhalen mondeling overgebracht. Verhalen werden van generatie tot generatie overgebracht. En elke verteller die het verhaal vertelde, haalde er iets af, voegde iets toe, veranderde iets. De verteller gaf er een stukje van zichzelf aan. Zo kreeg het verhaal de kans om te groeien. Toen mensen later konden schrijven en toen er boeken gedrukt konden worden is de hele aard van het verhaal veranderd, zodat dat stukje van groei niet meer in het verhaal zit. Dit is zonde, want dit is juist wat verhalen zo wonderbaarlijk maakt!

Toen ik hierachter kwam begon het te kriebelen, ik wilde ook verhalen vertellen. Toen ik niet lang daarna per toeval lang een site van een school kwam waar ze een opleiding in Storytelling aanbieden (http://www.schoolofstorytelling.com) was de keuze snel gemaakt. Ik voelde dat ik, als ik niet naar die school ga, ik enorm ongelukkig ga worden. Ik heb ontdekt wat ik wil doen en moet doen, en dat is op dit moment verhalen vertellen.

Afgelopen donderdag bezocht ik met mijn projectgroepje Congres Nieuw 2.0. Hier waren naast een heleboel geweldige lezingen een heleboel inspirerende mensen en een aantal workshops. Op aanraden van Martijn Aslander heb ik de workshop van Nils Roemen gevolgd: Durf te vragen. Hier heb ik de vraag voorgelegd hoe ik mijn droom om Storyteller te worden te verwezenlijken. Hierop kreeg ik een heleboel reacties die allemaal even nuttig zijn! Hier een overzicht van enkele van de tips:

• “Koop een zeepkistje, ga erop staan en vraag je omstanders waarover je een verhaal gaat vertellen.”
• “Drink koffie met …..” (Heb een heleboel namen gekregen!)
• “Ik heb een voormalige kerk waarin je wel eens een verhaal mag vertellen.”
• “Lees …..” (En ook een heleboel boekentips!)
• “Maak een verhalenreis langs verhalenvertellers.”
• “Vraag een uitgeverij voor kinderboeken om je te sponsoren voor je reis.”
• “Voor Wiske, je mag bij mij en training volgen over creatief denken en presentatie.”
• “Je mag bij mij de Smart en Sexy workshop komen volgen.”

En misschien het allercoolste is wel dat Martijn Aslander mijn allereerste sponsor voor mijn reis is! Heel, heel erg bedankt Martijn!

Zoals je kan lezen heb ik stuk voor stuk waardevolle tips gekregen die me flink aan het denken hebben gezet! Voordat ik naar Engeland ga, ga ik proberen om zoveel mogelijk van deze suggesties op te volgen, want ik hoef niet te wachten om te beginnen tot ik de opleiding heb gedaan! Heb er ontzettend veel zin in!

Trouwens, als jij nog een suggestie hebt voor bijvoorbeeld een boek, of wat dan ook, alle reacties zijn welkom! Graag zelfs! Ook ben ik nog op zoek naar mensen die mij willen sponsoren voor mijn reis naar Engeland. Hierover volgt snel meer informatie, wanneer mijn website online is!

Filed under: Dromen, Inspiratie, Voortgang on May 18th, 2009 | 2 Comments »

Deze blog heeft vanaf nu een nieuwe titel: ‘Het Verhalenmeisje’.

De tweede naamsverandering. Een betere naam, je kan hem op verschillende manieren interpreteren. Bijvoorbeeld als een meisje uit een verhaal of een meisje dat verhalen schrijft/vertelt, of een meisje dat ontzettend veel van verhalen houdt. Dat ben ik. Hoewel ik geen rol heb in een verhaal, leef ik wel mijn eigen verhaal. Vroeger fantaseerde ik altijd dat ik een prinses was, of een fee, of een duistere koningin, of een weeskindje, of een dokter, of een moeder, of een heks. Zo zit het verhalenmeisje in elk verhaal. Ze kan iedereen zijn die ze wil zijn. Ze is iedereen.

Daarom houd ik van haar en vindt ik dit een geschikte naam voor deze blog. Want hierop staan verhalen.

Toen ik deze blog begon richtte ik me vooral op mijn verhaal ‘Daughter of Light’. Dit was ook de eerste blogtitel. Dit verhaal heb ik overigens nooit op deze blog gezet, besef ik me net. Dit zal ik binnenkort doen. Ik wilde met deze blog mijn voortgang bijhouden en dit verhaal verbeteren. Maar op dit moment laat ik dit verhaal met rust en laat ik het nog even broeden. Als ik er straks weer mee begin, springt het ei en komt er vast een heleboel moois uit.

Toen ik meer begon te schrijven kwamen er echter ook andere dingen naar boven. Oude schriftjes met mijn verhaaltjes en gedichtjes. Ook hiervoor wilde ik een plek en ik besloot dat mijn blog hiervoor een goede plek was. Omdat de blog niet meer over ‘Daughter of Light’ ging heb ik de blogtitel veranderd naar ‘Imagining Dreams’. Dit was meteen al een tijdelijke titel want ik was er niet helemaal tevreden mee. Maar ik wist niets beters te verzinnen, dus hield ik het.

En nu: ‘Het Verhalenmeisje’. Een mooie naam. Hopelijk ook in de toekomst!

Filed under: Inspiratie, Voortgang on May 6th, 2009 | 1 Comment »

Ok. Wat ik nu ga schrijven is niet iets dat ik normaal gesproken aan de grote klok hang, en ook niet iets wat iedereen hoeft te weten, maar op dit moment denk ik dat het het juiste is om het toch maar te gaan schrijven. Op een later tijdstip verwijder ik deze post misschien weer maar voorlopig wil ik dit met jou, als lezer, delen.

Ik heb het ontzettend moeilijk met mezelf. En met anderen. En anderen met mij. Ik wist altijd al dat ik anders was dan andere mensen en ben hier in het verleden enorm vaak tegenaan gelopen. Als je anders bent merken mensen dat en zullen ze je anders behandelen. Mede hierdoor heb ik het in het verleden erg moeilijk gehad – voornamelijk met mezelf. Op mijn 16e kreeg mijn ‘anders-zijn’ een naam: autisme. PDD-nos, eigenlijk. Ik heb maar een lichte vorm maar alsnog is het iets dat me regelmatig uit mijn balans gooit, zodat ik weer een emotioneel wrak wordt.

Stel je het leven voor als een golfbeweging. Het gaat langzaam op en neer. Op, en neer. Er zijn goede perioden en slechte, dat heeft elk mens. Na elk dal komt er weer een piek, waarna er weer een dal volgt etcetera. Bij “normale” mensen zit hier wel een redelijke lijn in, zodat het wel enigszins voorspelbaar verloopt. En geleidelijk.

Curve

Bij mij echter, is die curve super-onvoorspelbaar. Ik kan wekenlang super-happy zijn maar als er dan ook maar een heel klein dingetje misgaat of veranderd kan dat in een keer helemaal omslaan. En dan voel ik me machteloos en zwak.

Ik vergelijk het zo: elk mens heeft emoties. Wanneer je verdrietig bent, huil je, en als je blij bent, lach je. Maar een “gewoon” mens heeft remmen en kan als iets niet gepast is de rem erop zetten om langzamer te gaan. Maar ik ben als een auto zonder remmen. Ik kan dat niet, of nou ja, in mindere mate. Ik heb er minder controle over. Er is niets zo frustrerend als geen controle hebben over jezelf, over je eigen emoties.

Hoeveel controle ik over mezelf heb, ligt aan een heleboel factoren. Hoe het, over de globale lijn gezien, met me gaat. Bij wie ik ben. Of ik onuitgesproken irritaties heb. Over het algemeen lukt het me aardig om de controle te behouden, de afgelopen twee jaar gaat dit steeds ietsje beter. Maar soms ontplof ik, explodeer ik, en dan SCHREEUW IK AL DIE FRUSTRATIES ERUIT EN DAN WORDT IK BOOS! En daarna ben ik meestal verdrietig. En schaam ik me, omdat ik die verdomde rem er niet op kon houden. Soms gebeurt dit in de vorm van een woede-uitbarsting, soms in een huilbui, soms in stilte zodat niemand er iets van merkt.

Vaak stuit ik hierdoor op onbegrip. Mensen snappen niet waarom ik zo reageer. Tegenwoordig probeer ik mensen waarmee ik bijvoorbeeld voor lange tijd samen moet werken, “risicogebieden”, vroegtijdig op de hoogte te stellen over mijn “anders zijn”. Dat het voor kan komen dat ik “anders” reageer dan ze misschien verwachten en dat ze zich dan vooral niet persoonlijk aan moeten trekken, omdat dit mijn stoornis is. Voor mij komt het net zo onverwachts als voor hen, en het is ontzettend moeilijk om te voorspellen wanneer het gebeurd. En als ik bijvoorbeeld een woede-uitbarsting voel opkomen is het meestal al te laat. Probeer maar eens een vulkaanuitbarsting te voorkomen.

Ik twijfel veel. Aan mezelf, voornamelijk, maar ook aan mijn keuzes. Ik vind het moeilijk om mezelf lang te blijven focussen op een ding. Maar soms ook weer niet. Met de leuke dingen bijvoorbeeld. Dan kan ik mezelf een aantal dagen lang opsluiten om bijvoorbeeld een boek uit te lezen, of een schilderij te maken, of om een viltpopje te maken. De dingen waar ik me moeilijk op kan focussen zijn de stomme dingen, de verplichtingen. Soms is het moeilijk om na te gaan waar de prioriteiten liggen. Gaan slapen, of toch nog maar even die ene website bekijken? Huiswerk of toch nog even die laatste gym-badge in Pokemon halen?

Soms stel ik mezelf “De Verplichting” voor als een fysiek persoon. Met De Verplichting kan ik het niet goed vinden. Ik wil liever vrij en ongebonden zijn. Dingen doen die ik leuk vind, met mensen die ik leuk vind. Maar sommige dingen moet je nu eenmaal doen. Nu probeer ik zoveel mogelijk dingen te doen die ik WIL doen. Op school wil ik alleen maar leuke dingen doen. Voor mezelf probeer ik vast te stellen welke dingen ik graag wil doen en vervolgens probeer ik die een rol binnen het project te geven.

Maar bij andere dingen ligt het niet zo simpel en maak ik met mijn getwijfel vele dingen kapot. Waardoor ik vervolgens weer maanden van overstuur ben. Mijn vriendinnen begrijpen me niet meer en sms’en me dat ze niet eens de moeite meer willen nemen om me te begrijpen. Ik wilde dat ik mezelf begreep, dat ik mensen begreep, dat ik de wereld begreep, maar verdomme, die stoornis, dat KUT-PDD-nos laat dat niet toe!!! Ik wil normaal zijn, in staat zijn om te weten wat ik echt wil, om goede keuzes te maken en daar dan ook achter blijven staan, in plaats dat ik zodra ik een keuze heb gemaakt meteen weer van mijn voetstuk wordt gegooid door die verdoemde twijfel.

Twijfel

Soms is de drempel zo hoog. Zo veel bezwaren: Tijd, geld, angst, onduidelijkheid, niet weten wat de eerste stap is.

Als ik aan iemand vertel dat ik PDD-nos heb, en daarom een handleiding, reageren mensen vaak verrast: “Ik heb nooit iets aan je gemerkt!”. Dit was vroeger wel anders. Vroeger was het leven PDD, nu is het leven met PDD. Ik heb jarenlang hard aan mezelf gewerkt. Het gaat ook stukken beter. Maar des te frustrerender is het als het wel weer misgaat. Gelukkig is het nu niet meer zo’n grote strijd; Wiske V.S. De Controle. Meestal win ik, soms wint De Controle.

Nu is het meestal de strijd V.S. De Verplichting, omdat er zoveel dingen zijn die moeten. Deze strijd is nog lang niet gestreden, want ik zal hem winnen en alleen maar dingen doen die leuk zijn, of een manier zoeken om de dingen die moeten interessanter en aantrekkelijker te maken. Leuke dingen doen, of stomme dingen doen op een leuke manier, ooit zal dat mijn enige Verplichting zijn.

Dingen die ik wil doen:
- Naar Engeland om de opleiding Storytelling te doen
- Mijn verhaal schrijven
- Tekenen
- Eigen kleren ontwerpen
- 100 jurkjes bezitten
- De allerliefste mensen om mij heen verzamelen.

Mijn hoofd doet nu pijn, mijn hersens zijn leeg. Dus bij deze is dit het einde van mijn post…

Bedankt voor het lezen!

Filed under: Analyse, Dromen, Oefening, Overige on May 1st, 2009 | 4 Comments »

Weer een verhaaltje dat ik tegen ben gekomen in mijn grote stapel schriftjes. Deze was zo grappig dat ik hem graag met jullie deel!

De koning werd in zijn nakie in een kooi aan het kasteel van de vijand opgehangen. De mensen gooiden appels naar hem toe om hem te voeren. Op een gegeven moment moest de koning poepen. Zijn uitwerpsel viel op het hoofd van de lakei. Uiteraard werd de lakei boos en hij begon de koning uit te schelden. Toen werd het plotseling erg heet, want de zon ging schijnen. De koning brandde zijn handen aan de kooi en de drol smolt in de zon! De lakei werd verkoeld door de smeltende poep en toen wilde iedereen opeens koningspoep op zijn hoofd! Nu, jaren later, hangt de koning er nog steeds en dient op hete dagen nog steeds als verkoelingsmiddel. De winst van deze attractie is zo groot dat de vijanden van de koning nu enorm rijk zijn, en ze kunnen zich er niet toe zetten om de koning vrij te laten.

Filed under: Oude Verhalen on April 23rd, 2009 | 5 Comments »