Bruiloft!

Een van mijn leraren, Roi Gal’or, ligt al een maand in het ziekenhuis. Twee jaar geleden heeft hij een hartoperatie ondergaan en bij controle bleek dat niet alles goed zit, waardoor hij nu weer in het ziekenhuis ligt. Hij kan elk moment opgeroepen worden voor een tweede operatie.

Vanochtend was er een healingssessie voor Roi in het dorp. Ik was hierbij niet aanwezig maar net kwam een van mijn klasgenoten die wel aanwezig was de keuken in met het nieuws dat Roi en zijn geliefde Naama om 3 uur vanmiddag zullen gaan trouwen! Fantastisch nieuws! :)

Dus alsjeblieft, denk om 3 uur (4 uur Nederlandse tijd) eventjes aan Roi en Naama die in het huwelijk zullen treden!

Mijn eerste paar dagen in Engeland!

Ik ben in Engeland, en het gaat hier goed, het is echt een ontzettend mooie plek! De school bestaat uit meerdere gebouwtjes: een gebouw met eetzalen, bibliotheken, een theeruimte en een “common room”, een huiskamer waar iedereen kan zitten en spelletjes spelen of de krant lezen. En er is een gebouw met twee klaslokalen, computerzaaltjes, de receptie, wat kantoren en een grote zaal met een podium. Verder zijn er gebouwen voor dansen, een studio waarin wordt getekend, een voor hout en steenbewerking, een gebouw voor “Biodynamic Farming” voor de opleiding waarin je wordt opgeleid tot ecologisch verantwoorde boer en natuurlijk de studentenhuizen en huizen van de leraren. De plek is ontzettend mooi met een grote tuin, heel veel groen, veel mooie beelden en schilderijen, bomen, planten, bloemen…. noem maar op.

De omgeving is ook heel erg mooi. Het is hier bergachtig, iets wat ik ontzettend fijn vind omdat Nederland zo plat is. Er zijn heel veel weilanden en bossen… heel erg mooi. En omdat het Engeland is en het veel regent, blijft alles groen!

Mijn kamertje is heel fijn, gezellig! Ik heb een paar dingetjes meegenomen om het hier wat aan te kleden en het is echt fijn om mijn kamer in te lopen. Dan voel ik me: “Aaah, knus!” We hebben een gezamenlijke keuken en de mensen hier zijn heel erg lief. Het voelt alsof we allemaal familie zijn :) !

Er zijn mensen uit heel veel landen: 20% is Engels, 30% is Europees en de rest komt vanuit alle andere landen. Er zijn twee andere Nederlanders die mijn opleiding volgen!!!

Afgelopen week hadden we introductieweek, toen ik aankwam ging ik ergens zitten en werd meteen benaderd. “Jij bent Wiske he?”, dat was zo’n verrassing!! Het bleek mijn contactpersoon te zijn met wie ik al een aantal keren had gemaild, ze herkende me van mijn foto. Dus na wat administratieve bezigheden werd ik naar mijn kamer gebracht en hing er een heel mooi naamplaatje op mijn deur! Het bed was al opgemaakt en alles was heel mooi, schoon en netjes en ik voelde me meteen thuis. En ik heb een fantastisch uitzicht!!!

Het eten hier is trouwens fantastisch: lunches zijn inbegrepen in het schoolgeld. En het smaakt echt geweldig. Vegetarisch eten. Veel groentes, salades, brood. So far so good. Verder moeten we ons eten zelf verzorgen maar dat is niet zo erg: er is een boerderij op loopafstand die veel biologische producten verkoopt en als je nog iets verder loopt kom je in het dorpje Forest Row. Het is niet heel erg dichtbij maar de wandeling is mooi en ik heb al drie verschillende paden ontdekt.

Deze week hebben we veel over het leven in een community gepraat. En alles wat daar omheen gebeurd. Zoals huishoudelijke taken. Een vrouw, Linda Thomas, is professioneel schoonmaakster en heeft een inspirerend college gehouden over schoonmaken. Ze heeft een kijk op schoonmaken waar iedereen een voorbeeld aan mag nemen. Ze zegt dat als je in een vieze ruimte leeft, de kans groter is dat kinderen stout gedrag gaan vertonen dan als de ruimte goed wordt verzorgd. En dat je respect moet hebben voor de plek waar je verblijft omdat er anders elementale wezens komen die slechte vibraties afgeven die je er NIET wilt hebben. Ook vertelde ze ons over een plek waar jongens wonen die delinquent gedrag vertonen. Het was er zo ontzettend vies, en ze was gevraagd het schoon te maken. Ze zei dat ze het zou doen als ze het samen met de jongens mocht doen. Zo gezegd zo gedaan en de volgende zaterdag begon ze met vijf jongens. Deze jongens vonden het schoonmaken zo leuk en inspirerend dat eentje zelfs zijn bed uit elkaar haalde om alles schoon te maken. De week erop zou ze met andere jongens schoon gaan maken en hadden de vijf jongens van hun zakgeld verf gekocht en een muur beschilderd met bergen, een huisje met paarse gordijnen en een roze deur, schapen, mensen… een heel puur beeld. Het schoonmaken had in deze delinquente jongens een behoefte voor schoonheid aangewakkerd. Heel erg inspirerend, ik denk dat iedereen een traantje wegpinkte.

Gisteren hebben we gebarbecued op de boerderij en daarna heb ik in Forest Row gewinkeld. Daar heb ik een oud-student van de Biodynamics course ontmoet waarmee ik koffie heb gedronken (samen met nog twee meisjes). Dat was leuk! Iedereen is erg spontaan, vrolijk en open. Het is echt een unieke omgeving. ’s Avonds hadden we een bonte avond, dat was gezellig. We hebben een Keltische dans gedaan en veel acts gezien. Ik heb een verhaal voorgelezen en een improvisatieact gedaan met drie vrijwilligers. Het was erg grappig en een groot succes.

Vandaag heb ik weinig gedaan (en nog langzaam ook). Veel gepraat en gehaakt. Inzichten opgedaan. Het was fijn.

En morgen…. begint mijn opleiding!! Om 8:30 uur! Dus ga ik nu slapen! :)

Engeland

Op 15 september vertrek ik met de bus in de richting van Engeland! In het plaatsje Forest Row in East Sussex (uurtje met de trein vanuit Londen) staat het Emerson College. Een school die een opleiding in Storytelling aanbiedt. Waarvoor ik aangenomen ben!!!!

Uiteraard kijk ik erg uit naar mijn bezoek daar, zeker toen ik de foto’s van de school zag die ik besloot te bekijken toen ik hoorde dat ik was aangenomen. Een tip om ook te doen, het zijn mooie foto’s.

Campus Tour
Student Life

Het lijkt me een erg fijne plek, ik krijg er een goed gevoel bij. Volgens mij heeft de school een gigantisch stuk grond… ik kan niet wachten om er rond te gaan lopen, foto’s te maken en dingetjes te zoeken die ik in mijn schatkist kan stoppen.

De opleiding zelf is natuurlijk waarvoor ik erheen ga… gedurende 3 maanden ga ik mezelf de kunst van het vertellen eigen maken. Ik weet niet zo goed wat ik kan verwachten maar mijn gevoel zegt me dat het wel goed zit. Zoals mijn gevoel me ook vertelde dat als ik deze opleiding niet ga doen, ik erg ongelukkig ga worden. Maar – het is gelukt, ik heb genoeg geld bij elkaar kunnen krijgen om de opleiding te kunnen betalen EN ik ben aangenomen – dus dat komt ook wel goed. :)

Naast de opleiding heb ik een paar doelen voor mezelf gesteld:

1. Alle verhalen uit Angela Carter’s book of Fairy Tales lezen en hieruit een top 10 maken die ik in mijn repertoire opneem.
2. Het boek “De Ontembare Vrouw” van Clarissa Pincola Estes uitlezen en de belangrijkste stukken opschrijven.
3. Mijn tekenblokje voltekenen.
4. Leren breien.
5. Hutspot maken voor mijn medestudenten.

En bij terugkomst uit Engeland wil ik een verhalenbundeltje gaan schrijven en illustreren waarin ik een aantal oude verhaaltjes/schrijfsels opneem naast een aantal nieuwe verhalen!

Ook heb ik nog een speciaal doel voor wanneer ik terug ben uit Engeland, maar dit houd ik nog eventjes geheim… hierover volgt vanzelf een post! ;)

Dat was het weer lieve mensen! :)

Knuf,

Wiske

Meisje

Er was eens een heel onzeker meisje. Haar onzekerheid verborg ze door zich sterker voor te doen dan ze was. Ze had niet veel vrienden, maar wekte bij andere mensen de illusie op dat dit wel zo was. Wanneer ze een nieuwe vriend of vriendin maakte was ze blij, maar als ze te dichtbij kwamen werd ze ontzettend bang. Wanneer dit gebeurde, stootte ze ze af door gemeen tegen ze te doen, waardoor ze haar nieuwe vrienden weer kwijtraakte. Liever had ze oppervlakkige contacten die niet door haar onzekerheid konden prikken.

Maar toch, bij elke vriend of vriendin die ze kwijtraakte werd ze verdrietig. Ze besefte dat het haar eigen zwakte was waardoor ze niet in staat was haar vrienden te behouden.

De buitenwereld zag haar als een uitbundig meisje met lef. Ze had vele verhalen over dingen die ze gedaan had, mensen die ze ontmoet had, de avonturen die ze beleefd had. Ze schroomde niet om deze dingen aan wie het maar wilde horen te vertellen. Ze lachte veel en had wilde toekomstplannen. Maar over haar zwaktes en onzekerheden zei ze niets. Het was haar eigen geheimpje.

Maar toen op een dag kwam ze iemand tegen die anders was dan de mensen die ze tot dan toe had ontmoet. Laten we haar Mira noemen. Mira was een meisje dat net zo kwetsbaar en onzeker was als zij. Maar tegelijkertijd was Mira vele malen sterker dan zij. Want Mira durfde haar kwetsbaarheid te tonen en over haar zwaktes en onzekerheden te praten.

Dit maakte veel los in ons meisje. Ze benijdde Mira, want zij hoefde vanwege haar puurheid en openheid geen masker op te zetten, want ze was zichzelf. En ons meisje stelde zich open voor Mira. En Mira luisterde aandachtig en oordeelde niet. Ze begreep haar.

Maar toen werd ze weer bang. En weer was er dat afweermechanisme. Ze verbrak het contact met Mira, waarna Mira nog slechts vanaf de zijlijn kon toekijken naar het meisje.

Wat Mira zag, was dat dit meisje zich nog steeds sterk probeerde te houden tegenover de buitenwereld. Het meisje had nog steeds dat zelfde masker op. Nog steeds waren er die mooie verhalen over alle dingen die ze had gedaan en zou gaan doen. De wereld zag het meisje nog steeds op de manier zoals ook Mira haar ooit had gezien. Een sterk, vrolijk meisje. Ooit had Mira het meisje om die reden benijd. Maar nu, nadat Mira het meisje van dichtbij had meegemaakt, kon ze door haar zwaktes heen kijken. Het maakte haar verdrietig, omdat ze wist hoe moeilijk het voor het meisje was om dat masker omhoog te houden.

Mira hoopte dat het meisje ooit zou leren om dat masker af te zetten. Zodat ze zichzelf kon leren kennen. Zodat ze een vriendin kon vinden in zichzelf en van zichzelf zou kunnen gaan houden. Pas dan zou het meisje echt, werkelijk in staat zijn om van iemand anders te gaan houden. En wanneer ze zichzelf lief zou hebben, zou ze ook in staat zijn om echte, ware vrienden te maken die haar zouden liefhebben om wie ze werkelijk was.

Mira hoopte dat dit zou gebeuren. Want ook Mira had ooit een masker gedragen. En op het moment dat Mira besloot dit masker af te zetten, viel er een last van haar schouders af en leerde ze om daadwerkelijk te leven en om daadwerkelijk gelukkig te zijn.

Dus alsjeblieft, meisje, zet dat masker af.

Sneeuwwitje en de appel

Vanochtend liep ik richting school en besloot langs de groentewinkel te lopen voor een appel. Dus zocht ik een mooie rode, sappige appel uit en vroeg de groenteboer of hij hem kon afspoelen. Toen hij terug kwam, zei hij:

“Ik kreeg net zo’n beeld in mijn hoofd van Sneeuwwitje die stikt in een appel.”

Dus antwoordde ik:

“Nou, dat ben ik niet van plan hoor!”

Toen moesten we allebei lachen en toen ik de winkel uit liep, schreeuwde hij me nog achterna:

“Voorzichtig he!”

Een mooie manier om de ochtend te beginnen, maakte me helemaal vrolijk.

Tagcloud

Dit is het resultaat dat je krijgt als je deze hele blog door Wordle heen gooit! :) Mooi he?

Mijn droom

Hoewel het mij al een tijdje bezig houdt, heb ik nog nooit een post geschreven over mijn droom. In een enkele blogpost heb ik het even kort genoemd, maar nooit uitvoerig beschreven.

In een van mijn eerste posts schreef ik over het boek “Angela Carter’s Book of Fairy Tales”, een schitterend boek met daarin vele oude sprookjes. Één van de redenen dat dit boek zo geniaal is, is dat er vroege versies van bekende sprookjes in staan. Een voorbeeld is Assepoester. In dit boek kwam ik de oma van dit verhaal tegen: ‘Mossycoat’. Het wonderbaarlijke hieraan is dat hoewel het onmiskenbaar een eerdere versie van Assepoester is, er ook een heleboel aspecten inzitten die totaal anders zijn. Zo had ze geen gemene stiefmoeder, geen petemoei die haar mooie jurken geeft en geen pompoenkoets. Wel had ze een magische cape en drie mooie jurken. Ze werkte in de keuken van het paleis van de Prins, waar ze werd geslagen door de andere dienstmeisjes die jaloers waren op haar functie. Tijdens het bal dat de Prins geeft doet ze haar mooie jurken aan en tovert ze zichzelf naar de balzaal toe. De prins wordt hevig verliefd en vraagt zich af waarom dit meisje hem toch zo bekend voor komt. Wel is er het welbekende schoentje, dit keer niet van glas, maar het principe blijft hetzelfde: Alle meisjes van het hele land behalve Mossycoat hebben het schoentje geprobeerd maar geen van hen past het, tot Mossycoat het probeert waarna hij haar meteen herkent.

Wat zo leuk is hieraan is dat je duidelijk kan zien dat het verhaal door de eeuwen heen is gegroeid. Toen er lang geleden nog geen tot weinig mensen waren die konden schrijven werden verhalen mondeling overgebracht. Verhalen werden van generatie tot generatie overgebracht. En elke verteller die het verhaal vertelde, haalde er iets af, voegde iets toe, veranderde iets. De verteller gaf er een stukje van zichzelf aan. Zo kreeg het verhaal de kans om te groeien. Toen mensen later konden schrijven en toen er boeken gedrukt konden worden is de hele aard van het verhaal veranderd, zodat dat stukje van groei niet meer in het verhaal zit. Dit is zonde, want dit is juist wat verhalen zo wonderbaarlijk maakt!

Toen ik hierachter kwam begon het te kriebelen, ik wilde ook verhalen vertellen. Toen ik niet lang daarna per toeval lang een site van een school kwam waar ze een opleiding in Storytelling aanbieden (http://www.schoolofstorytelling.com) was de keuze snel gemaakt. Ik voelde dat ik, als ik niet naar die school ga, ik enorm ongelukkig ga worden. Ik heb ontdekt wat ik wil doen en moet doen, en dat is op dit moment verhalen vertellen.

Afgelopen donderdag bezocht ik met mijn projectgroepje Congres Nieuw 2.0. Hier waren naast een heleboel geweldige lezingen een heleboel inspirerende mensen en een aantal workshops. Op aanraden van Martijn Aslander heb ik de workshop van Nils Roemen gevolgd: Durf te vragen. Hier heb ik de vraag voorgelegd hoe ik mijn droom om Storyteller te worden te verwezenlijken. Hierop kreeg ik een heleboel reacties die allemaal even nuttig zijn! Hier een overzicht van enkele van de tips:

  • “Koop een zeepkistje, ga erop staan en vraag je omstanders waarover je een verhaal gaat vertellen.”
  • “Drink koffie met …..” (Heb een heleboel namen gekregen!)
  • “Ik heb een voormalige kerk waarin je wel eens een verhaal mag vertellen.”
  • “Lees …..” (En ook een heleboel boekentips!)
  • “Maak een verhalenreis langs verhalenvertellers.”
  • “Vraag een uitgeverij voor kinderboeken om je te sponsoren voor je reis.”
  • “Voor Wiske, je mag bij mij en training volgen over creatief denken en presentatie.”
  • “Je mag bij mij de Smart en Sexy workshop komen volgen.”

En misschien het allercoolste is wel dat Martijn Aslander mijn allereerste sponsor voor mijn reis is! Heel, heel erg bedankt Martijn!

Zoals je kan lezen heb ik stuk voor stuk waardevolle tips gekregen die me flink aan het denken hebben gezet! Voordat ik naar Engeland ga, ga ik proberen om zoveel mogelijk van deze suggesties op te volgen, want ik hoef niet te wachten om te beginnen tot ik de opleiding heb gedaan! Heb er ontzettend veel zin in!

Trouwens, als jij nog een suggestie hebt voor bijvoorbeeld een boek, of wat dan ook, alle reacties zijn welkom! Graag zelfs! Ook ben ik nog op zoek naar mensen die mij willen sponsoren voor mijn reis naar Engeland. Hierover volgt snel meer informatie, wanneer mijn website online is!

Het Verhalenmeisje

Deze blog heeft vanaf nu een nieuwe titel: ‘Het Verhalenmeisje’.

De tweede naamsverandering. Een betere naam, je kan hem op verschillende manieren interpreteren. Bijvoorbeeld als een meisje uit een verhaal of een meisje dat verhalen schrijft/vertelt, of een meisje dat ontzettend veel van verhalen houdt. Dat ben ik. Hoewel ik geen rol heb in een verhaal, leef ik wel mijn eigen verhaal. Vroeger fantaseerde ik altijd dat ik een prinses was, of een fee, of een duistere koningin, of een weeskindje, of een dokter, of een moeder, of een heks. Zo zit het verhalenmeisje in elk verhaal. Ze kan iedereen zijn die ze wil zijn. Ze is iedereen.

Daarom houd ik van haar en vindt ik dit een geschikte naam voor deze blog. Want hierop staan verhalen.

Toen ik deze blog begon richtte ik me vooral op mijn verhaal ‘Daughter of Light’. Dit was ook de eerste blogtitel. Dit verhaal heb ik overigens nooit op deze blog gezet, besef ik me net. Dit zal ik binnenkort doen. Ik wilde met deze blog mijn voortgang bijhouden en dit verhaal verbeteren. Maar op dit moment laat ik dit verhaal met rust en laat ik het nog even broeden. Als ik er straks weer mee begin, springt het ei en komt er vast een heleboel moois uit.

Toen ik meer begon te schrijven kwamen er echter ook andere dingen naar boven. Oude schriftjes met mijn verhaaltjes en gedichtjes. Ook hiervoor wilde ik een plek en ik besloot dat mijn blog hiervoor een goede plek was. Omdat de blog niet meer over ‘Daughter of Light’ ging heb ik de blogtitel veranderd naar ‘Imagining Dreams’. Dit was meteen al een tijdelijke titel want ik was er niet helemaal tevreden mee. Maar ik wist niets beters te verzinnen, dus hield ik het.

En nu: ‘Het Verhalenmeisje’. Een mooie naam. Hopelijk ook in de toekomst! :)

Koning Poep

Weer een verhaaltje dat ik tegen ben gekomen in mijn grote stapel schriftjes. Deze was zo grappig dat ik hem graag met jullie deel!

De koning werd in zijn nakie in een kooi aan het kasteel van de vijand opgehangen. De mensen gooiden appels naar hem toe om hem te voeren. Op een gegeven moment moest de koning poepen. Zijn uitwerpsel viel op het hoofd van de lakei. Uiteraard werd de lakei boos en hij begon de koning uit te schelden. Toen werd het plotseling erg heet, want de zon ging schijnen. De koning brandde zijn handen aan de kooi en de drol smolt in de zon! De lakei werd verkoeld door de smeltende poep en toen wilde iedereen opeens koningspoep op zijn hoofd! Nu, jaren later, hangt de koning er nog steeds en dient op hete dagen nog steeds als verkoelingsmiddel. De winst van deze attractie is zo groot dat de vijanden van de koning nu enorm rijk zijn, en ze kunnen zich er niet toe zetten om de koning vrij te laten.

Doe wat je wil doen 2

Dus jaaaa! Heb ik vorige week nog zo’n mooie post geschreven over dat je alleen maar dingen moet doen die je echt WILT doen, kom ik er daarna achter dat ik dat eigenlijk zelf ook niet deed. Op school zaten we een beetje in een negatieve spiraal, waardoor we bijna niets deden en alleen maar aan het discussieren waren. Ik was het beu x_x; maar na ons mentorgesprek met Maarten kunnen we weer lekker verder. GEEN taken meer, GEEN discussies meer. Alleen maar LEUKE dingen doen. We kregen de opdracht om een nieuwe pop (persoonlijk ontwikkelingsplan) te maken die zich richt op de dingen die je leuk vind om te doen. Wat wil je doen, wat wil je leren? Met die vragen in ons achterhoofd hebben we voor onszelf een lijstje gemaakt. Alles wat je maar wilt mag.

Wat ik wil: Verhalen schrijven, tekenen, naar het Groninger museum, met mensen die wat weten over Storytelling praten, naar de Storytelling-opleiding in Engeland, buiten zijn.

Naderhand hebben we een groeps-pop gemaakt met daarop alles wat iedereen wilt doen. Dus nu gaan we morgen in het park zitten ipv naar school, woensdag naar het Groninger museum en mag ik bezig met een verhaal/strip waarin ik ons concept visualiseer. Ben ik erg enthousiast over! Dat laatste is iets wat ik eigenlijk pas definitief kan maken wanneer het concept bekend is, maar ik kan er nu al mee bezig. Ik ga characters ontwikkelen en een setting bedenken. Hierbij laat ik me inspireren door de doelgroep.

Veel positiefs dus! Voelt meteen een stuk beter. Nu heb ik er vertrouwen in dat we ergens komen! Blij!